Is werk jouw identiteit?

Categories Proces
werk, werken, identiteit, authentiek, authenticiteit, origineel, werkgever, workshop, training, lezing, inspiratie, sessie, bedrijf, bedrijven, medewerker, medewerkers, motiveren, ontwikkelen, persoonlijke ontwikkeling, trainee, young professional, mid carreer professional, competentie, leren, doel, baan, energie, productiever, gelukkig, geluk, creatief, is dit het nou, crisis, millennial, karakter, uniek, bewust

“Kijk naar de sterren, kijk naar de nacht”, zegt Kyle. En met zijn drieën kijken we omhoog naar de prachtige sterrenhemel boven San Juan del Sur, Nicaragua. We zijn elkaar slechts een uur geleden tegengekomen in een klein barretje met fantastische Sangria. “Het universum heeft ons vandaag samengebracht”, vervolgt hij. Nu ben ik meer het type dat erg gelooft in de rol van American Airlines in dit geheel, niettemin raak ik toch in vervoering van zijn manier van spreken. Kyle is een bijzonder persoon. Hij is ontzettend positief, grappig, open en zijn filosofische kijk op het leven boeit mij enorm. Ik heb géén idee wat Kyle in zijn dagelijks leven doet en het interesseert mij ook geen drol.

100K volgers

Weet je wat heerlijk is aan (een langere tijd) reizen? Niemand, maar ook echt niemand geeft ene moer om zoiets als het fenomeen ‘werk’. Er is geen backpacker of flashpacker die je daarop beoordeelt en je daarom minder of meer vindt. Het zal je medereizigers en de locals die je ontmoet een worst wezen of jij een fashionblogger bent met 100K volgers, of een advocaat en tevens partner bij Loyens & Loeff. Want, who cares? Iedereen is in de gezamenlijke vakantie-, vrijheid-, blijheid-, doemijnogeenCorona-modus.

Ga werken joh!

Ik ben op dit moment weer in Nederland. Geen zorgen er volgt een blog over onze ‘All you need is love – surprise the parents’ aflevering. Behalve dat ik het stervensk-k-k-oud vind, is er een aantal dingen die mij bij terugkomst opvallen. Één daarvan is de vraag die door velen – vrienden, familie, bekenden en niet zo bekenden – dikwijls binnen vijf minuten na wederzien wordt gesteld: “En? Nu weer op zoek naar een baan?” Of: “Wanneer ga je weer werken?”

Kantoortuinen & maandrapportages

Euhm. Nee. Dat was niet het hele punt van een jaar weggaan, baan opzeggen en alle (schijn)zekerheden achterlaten. Een jaar de wereld over zwerven, leren, ontdekken, huilen, lachen, je eigen (niet altijd fantastische) gedrag uitvergroot tegenkomen, de scherpe randjes van je karakter ronder maken en genieten, bovenal genieten van de prachtige aarde en haar fantastische en inspirerende bewoners. Met al die opgedane positieve bagage, verhalen en nieuwe energie was het niet te bedoeling om binnen twee maanden terug te keren naar een kantoortuin om maandrapportages te produceren.

identiteit, werk, leven, karakter, ontwikkeling, carrière, mensen, ik, gesprek, praten, crisis, sociale ladder, beoordelen, respect, baan, job, werkloos, vrijwilliger, belangrijk, oppervlakkig, leeg, aanzien, beroep, kantoor, samenleving, maatschappij, geld, interessant

Tel ik straks niet meer mee?

Naarmate de vraag vaker werd gesteld voelde ik een steeds grotere irritatie opkomen. Want, waarom is het zo belangrijk of ik weer een ‘echte’ baan heb binnen no-time? Wat zit er achter die vraag? Tel ik straks niet meer mee wanneer ik, over pak en beet twee maanden, niet elke dag aan het forenzen ben met een chagrijnige bakkes van heb ik jou daar? Is er iets mis of vreemds aan mijn manier van denken dat het terugkrijgen van mijn goedbetaalde baan even niet zo hoog op mijn prioriteiten lijst staat?

Korte conversaties

Een vriendin van mij heeft twee maal de aarde over gezworven. Onlangs sprak ik haar via Skype, zo’n gesprek waarvan de eerste vijf minuten getypeerd wordt door de volgende kreten: “Hi! Hoe is het? Oh, wacht huh? Hoor je mij niet? Okay momentje, ben zo terug! Haal even oordoppen hoor. Ja ik zit weer, zo dan? Hoezo je hoort mij nog steeds niet?” Afijn, Skype is onmisbaar, mevrouw woont namelijk sedert een goed jaar in het fantastische Colombia omdat ze haar grote liefde is achterna gereisd.

Ook zij gaf haar baan op om de wijde wereld in te trekken. Bij thuiskomst in Nederland voelde zij verre van de behoefte na die eerste trip, om stante pede weer mee te gaan in de flitsende reclame wereld die ze achterliet. Een wereld waarin tot diep in de nacht doorwerken eerder regel dan uitzondering was. Een wereld die gekenmerkt werd door keiharde jongens en meiden die schreeuwden: “I don’t care what we sell, just deliver the bloody targets!” Als je dan net terug bent van een maand yoga retraite in Ubud is dat het laatste waar je op zit te wachten.

“Maar weet je Jor,” ging ze verder, “In het begin, zo’n pak en beet de eerste maand accepteerde mijn omgeving dat, het niet werken, maar na drie maanden gaven mensen, zelfs degene die heel dichtbij mij stonden, te kennen dat ze het onbegrijpelijk vonden. Het was zelfs zo dat sommigen echt geïrriteerd raakten dat ik nog steeds geen baan had. Oh en weet je wat het aller ergst was?” Nou, lieverd? “Dat wanneer ik in gesprek raakte met een vreemde de conversatie zo’n twee minuten uit beleefdheid stand hield wanneer men ontdekte dat ik geen baan had…”

Mijn bek viel open. Is dat wat ik zelf over een maand of drie ga ervaren? Waarom is werk zo belangrijk voor ons? Waarom is het zo boeiend om te weten wat iemand doet?

identiteit, werk, leven, karakter, ontwikkeling, carrière, mensen, ik, gesprek, praten, crisis, sociale ladder, beoordelen, respect, baan, job, werkloos, vrijwilliger, belangrijk, oppervlakkig, leeg, aanzien, beroep, kantoor, samenleving, maatschappij, geld, interessant

Drie treurige conclusies (en nee, niet alleen op basis van bovenstaande voorbeelden)

  1. We hebben het (schijnbaar) nodig om mensen te beoordelen op hun werk om ze in een hokje, dan wel op de sociale ladder te plaatsen.
  2. We hebben het nodig om onze identiteit aan onze baan te ontlenen.
  3. Wanneer we ongewenst werkloos raken, gaan we er niet alleen financieel op achteruit, maar boeten we ook respect in…

En dat vind ik best wel zielig. Best oppervlakkig. Want werk is niet je identiteit. Jij alleen, jouw persoonlijkheid, hoe je denkt, handelt, je karaktereigenschappen, je overtuigingen, hoe je anderen behandelt etc. dat is je identiteit. Dat zou jou interessant genoeg moeten maken om langer dan vijf minuten op een vrijdagavond met een vreemde te spreken in de kroeg.

The American dream

Gisteren sprak ik een Amerikaanse jonge vrouw die, eveneens voor de liefde, een bestaan heeft opgebouwd in Nederland. In Amerika was ze lerares op een vooraanstaande basisschool. Ze had aanzien met haar ‘job’. In Nederland belandde ze in een identiteitscrisis, want: geen baan. “I felt I was no one, of course, being in a strange country reinforced this feeling, but sadly I came to the conclusion I was my work. We Americans, from an early age, are conditioned to believe that what’s most valuable in our lives are our professional accomplishments.”

Wat wil je later worden?

Ik vraag mij af of dit tegenwoordig nog écht Amerikaans is. Of niet onderhand ook écht Nederlands. Dat het doen en het zijn van je baan synoniemen zijn geworden. Omdat we in onze 24/7 samenleving continu in een werkmodus zitten waardoor er amper ruimte is om te ontsnappen aan de identiteit die jij eigenlijk niet bent. We gaan naar ons werk, we keren terug van ons werk, wanneer we de drempel thuis overstappen denken we nog aan werk, praten we met onze partner over werk en soms (vaak) werken we ’s avonds in onze privé omgeving nog even door. Daarnaast denk ik dat deze versmelting van werk en identiteit al veel eerder in ons leven ontstaat met de vraag: ‘Wat wil je later worden?’ Waarom vragen we niet aan onze kinderen: ‘Wat voor mens wil je later zijn?’   

identiteit, werk, leven, karakter, ontwikkeling, carrière, mensen, ik, gesprek, praten, crisis, sociale ladder, beoordelen, respect, baan, job, werkloos, vrijwilliger, belangrijk, oppervlakkig, leeg, aanzien, beroep, kantoor, samenleving, maatschappij, geld, interessant

De paradox

De paradox van dit alles? We zien een meerwaarde in het feit dat iemand een toffe en interessante baan heeft. Maar we hebben niet door dat wij als mensen door onze banen (omdat ze zoveel tijd van ons vragen) een bepaalde manier van denken en doen ontwikkelen. Een mindset en wijze van handelen die ons mogelijk minder mooi en interessant maakt dan die vrouw of man zonder ‘echte’ baan, die drie dagen per week als vrijwilliger klaar staat voor anderen.

Probeer ook eens…

En jij? Durf jij jezelf af te vragen of je meer bent dan je baan? Dat je status en hoeveel geld je daarmee verdient je niet meer of minder maakt en al helemaal niet leuker of interessanter? Of jij niet ook anderen beoordeelt op wat ze doen in plaats van hoe ze doen en wie ze zijn? Mensen zijn meer dan hun business card. Wat we tussen 9 en 5 uitspoken definieert niet wie ze zijn. Probeer de volgende keer op een sociale gelegenheid met onbekenden er eens niet achter te komen wat iemand doet. En als hij of zij dan aan je vraagt: “Wat doe jij?” Te antwoorden met: “Ik vind het fantastisch om uren bezig te zijn in de keuken en voor mensen lekker te koken, Ik houd ervan om te reizen naar oorden op deze wereld die niet voor de hand liggen.” Of een andere uiting van je échte identiteit. Ik ben benieuwd wat voor interessante gesprekken het oplevert : – ).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *