De Disneyvlucht

Categories Verhalen
blog, bloggen, disney, vliegen, vlucht, gapyear, tussenjaar, reizen, reis, backpack, backpacken, vakantie, sabbatical, vliegveld, amerikanen, kinderen, ontwikkelen, ontwikkeling, proces, persoonlijk business plan, strategie, reisblog, lifestyle blog, coaching, coach

Voor dag en dauw

Ken je dat? Dat wanneer je de volgende dag super vroeg je bed uit moet, je braaf bijtijds in je mandje kruipt, je dan uiteindelijk pas om half drie in de ochtend in slaap valt en de wekker op een onchristelijk vroege tijd als een martelwerktuig in je oren klinkt. Dat heb ik in dit soort situaties altijd en zo ook op de ochtend van onze vlucht van Texas naar Miami. Om half zeven ‘s ochtends mochten we ons melden op het vliegveld voor onze vlucht die twee uur later zou vertrekken.

Amerikaans luchthaven personeel 

Dat is sowieso voor niemand leuk, maar als je dan ook nog met Amerikaanse ambtenaren te maken hebt, dan heb je echt een slecht begin van de dag. Ik vraag mij wel eens af hoe een sollicitatie gesprek van Amerikaans security personeel in zijn gang gaat. “Tell me Katrina, on a scale of 1 – 10, how much do you hate your fellow human beings?” A 10? Perfect, you’re hired! Now show me your best resting bitch face.” De ‘echte’ reden voor dergelijk gedrag blijkt een combinatie van; vreselijk geestdodende baan plus een ieniemienie beetje macht wat er bij zo’n functie komt kijken (ja ik heb het gegoogled).

Nadat we op uiterst onvriendelijke wijze door de security en paspoort controle zijn ‘geholpen’ kan ik ontspannen. We halen een kop waterige koffie van 7 US dollar met een kleffe sandwich van 12 US dollar en begeven ons naar de gate.

Fuck my life

Vandaag vliegen we met American Airines (iets wat ik overigens iedereen kan afraden). Al gapend staan we met onze treurige sandwich en een beker niet te versmaden waterige drap op de rolband welke ons richting de gate draagt. Langzaam komt ons gate nummer in zicht. En ik knijp nog eens met mijn ogen, zie ik dat nou goed? Zie ik daar Mickey Mouse en Goofy arm in arm gebroederlijk bij onze gate staan? Plus dertig hyperactieve kinderen, waarvan sommigen verkleed? Ik check nog een keer onze boarding pass. Het nummer, 23A, komt overeen. Geen stress denk ik nog, is vast aiport entertainment ofzoiets.

En hoe dichterbij we naderen hoe meer gate 23A begint te lijken op een soort TunFun (een binnenspeelparadijs voor koters in Amsterdam) met een Disney thema. Maar hoezo hier? Dit is Dallas, Texas! Cowboys, rodeos, Texas barbeque en rednecks. En dan ineens heb ik een heel naar helder moment op de rolband. Miami + Goofy + kinderen = Walt Disney World – Orlando Florida. Fuck my life. Ik zit op een Disneyvlucht.

blog, bloggen, disney, vliegen, vlucht, gapyear, tussenjaar, reizen, reis, backpack, backpacken, vakantie, sabbatical, vliegveld, amerikanen, kinderen, ontwikkelen, ontwikkeling, proces, persoonlijk business plan, strategie, reisblog, lifestyle blog, coaching, coach

Nog meer suiker

Zo ver mogelijk van het kinderfeestje vandaan nemen we plaats bij de gate en geef ik mijn buurman, die hoogstwaarschijnlijk een businesstrip heeft, gezien zijn nette pak plus laptop op schoot, een meelevend knikje. Uiteraard zitten mijn oordoppen uitgerekend vandaag in mijn toilettas en niet in mijn handbagage, is de koptelefoon uitgang van mijn telefoon naar de gallemiezen en dus kan ik geen Spotify playlistje opzetten om mij in mijn eigen wereld terug te trekken. Er rest mij niets dan te proberen om het kabaal van dertig hyperactieve kinderen, met elke een liter beker cola (serieus, hoezo?!) om acht uur ’s ochtends te ‘accepteren’. Dat gaat dus niet hè.

Magic flight

Dan is het tijd om te boarden, samen met Mickey en Goofy. Nadat het hele grut met hun ouders het vliegtuig is binnen gegaan, komen de man in pak, Sven en ik als laatste in beweging. Zodra we het vliegtuig binnen stappen hoor ik de gezagvoerder tegen het cabine personeel zeggen: “It’s gonna be a magic flight!” Waarna hij met een grote lach de cockpit binnenstapt en de deur achter zich dicht trekt. Ik denk: “draak, doe mij zo’n geluidswalletje.”

Like, Like, Like, Like

Mickey en Goofy zitten op twee jumpseats, die stoelen waar het cabine personeel op zit. En ik kan je vertellen, dat is een heel raar gezicht. De kinderen zijn uitgelaten, en die liter beker cola doet zijn werk subliem(…). Achter mij zit zo’n grote dame dat ze twee stoelen tot haar beschikking heeft. Het is de eerste keer dat ze vliegt. Ze vindt alles dood eng en snapt er niks van. Haar buurvrouw, tevens op zakenreis, is de gansche vlucht de sjaak. Geen seconde houdt ze haar mond dicht (van de zenuwen).

Waarom die gekke klepjes (flaps) op de vleugels bewegen, ‘Arrrrre they LIKE broken? Or what’s LIKE going on?!’ Should we LIKE inform the pilot?’ “LIKE, how does this TV work? Is it LIKE a touchscreen?” Ik weet niet wat ik vervelender vindt. De ADHD concentratie of deze Texaanse. Als er iets is wat mij dit jaar mateloos irriteert en waarbij ik John Cleese de hand kan schudden, dan zijn het Amerikanen die geluid maken. Drie redenen: nummer 1; Er bestaat géén zin zonder dat er ten minste vier keer het woord ‘Like’ valt, nummer 2; Of ze zijn allemaal doof, of ze worden van jongs af aan geleerd: gij zult schreeuwen, nummer 3; Die nasale klank… (met name de vrouwen) alsof iedereen fan is van Fran.

Kinderzweet en ander leed

Een zijspoor, terug naar de Disneyvlucht. We zijn reeds opgestegen en het kinderfeest is tamelijk hardcore inmiddels. Vliegtuigen maken best wel een kabaal, zoveel kabaal dat iedereen altijd maar scheetjes laat ‘want dat hoor je niet’, maar ik ruik het wel! Verdorie stop met die nare gewoonte. Maar zelfs dat kabaal is niets in vergelijking met het aantal decibel wat deze kleine redneckjes produceren. Mickey en Goofy zijn gebombardeerd tot speeltoestellen en een penetrante lucht hangt onderwijl in de cabine: kinderzweet. Mijn favoriet.

Finding Dory

En ik heb het niet meer als er een klein Texaans jochie, die de hele tijd door de cabine rent, zijn enorme Dory knuffel op mijn schoot smijt, en doodleuk zegt: “throw it back lady”! Ik kijk naar zijn vieze snotneus, het blauwe gevaarte in mijn schoot, pak het groezelige ding vast, smijt het zo ver als ik kan naar voren door het vliegtuig en antwoord: ‘Well my dear, off you go!” Even kijkt het wezentje met een groen stuk slijm onder zijn rechter neusgat mij verbijsterd aan, rent vervolgens naar zijn moeder een paar rijen verderop, zet het op een janken en zegt: ‘Mommy, that woman is so mean!’.

Ik krijg een woedende blik van de dame in kwestie, maar het kan mij niet schelen dat ik zojuist 30 karma punten ben verloren. Het enige wat ik hoop is dat we zulke verschrikkelijke turbulentie krijgen dat heel Balorig in zijn stoel moet gaan zitten. Dan neem ik de kreten die de nerveuze dame achter mij gezeten wellicht zal laten voor lief. Helaas, geen trilling te bekennen. Geen wolkje aan de lucht.

blog, bloggen, disney, vliegen, vlucht, gapyear, tussenjaar, reizen, reis, backpack, backpacken, vakantie, sabbatical, vliegveld, amerikanen, kinderen, ontwikkelen, ontwikkeling, proces, persoonlijk business plan, strategie, reisblog, lifestyle blog, coaching, coach

Extra miles

Één van de stewardessen van ver in de 70, waarvan ik mij afvraag of ze de trolley niet gewoon gebruikt als rollator, komt langs om te vragen of we een snack willen kopen. “No thanks” antwoord ik en tegelijkertijd vraag ik of ik trouwens dubbele miles krijg voor deze vlucht. Ze kijkt me vreemd aan.

Zit stil!

De daling wordt ingezet. Eindelijk! Het grut moet zitten. Zodra we zijn geland en de kinderen het gevoel hebben dat Disney World naast de landingsbaan moet liggen zijn ze niet meer te houden. De club van bejaarden in uniform tracht tevergeefs de ouders erop te wijzen dat ze echt moeten blijven zitten tot het vliegtuig volledig tot stil stand is gekomen.

you little prick

Dan denk je, hè hè geland kan niets meer gebeuren. Staat er een peloton aan Disney prinsessen met glitters in Disney mandjes aan het einde van de slurf. Ik kijk Assepoester aan met een blik van: “Als je het waagt…”. Naast Sneeuwwitje staat de tourguide van het Disneypakket alles in goede banen te leiden en vraagt random aan mensen wat hun favoriete Disney figuur is. Hij vraagt het ook aan mij. Maar nog voor ik antwoord kan geven hoor ik een Texaanse jochie met Dory in zijn hand zeggen: “Cruella de Vil.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *