realiteit, maakbaar, realiseren, motivatie, wil, kracht, gedachten, filosofie, wetenschap, passief, werkelijkheid, normen en waarden, werk, gapyear, tussenjaar, werken, ontwikkeling, ontwikkelen

Na ongeveer een maand of negen begon het thuisfront ons voorzichtig te vragen of we al concrete plannen hadden voor in Nederland. Want ja, dan moesten we toch wel weer terug naar de realiteit. Een veel gehoorde kreet was ‘dat het nog lastig voor ons zou worden.’ Ja dacht ik, shit dat wordt moeilijk! Ik moet zo terug naar de realiteit.
Maar toen ergens in één van de vele bus ritjes (die altijd te lang duren en waarbij ik mijn leven vaak niet zeker ben), vroeg ik mij af wat realiteit eigenlijk is. Kan ik daaraan ontsnappen? Is realiteit maakbaar? Waarom wordt ‘de realiteit’ vaak als iets negatiefs neergezet? ‘De realiteit is hard, dat is nu eenmaal de realiteit, back to live, back to reality’.

Een elementair begrip

Daarop pakte ik het wereldwijde web erbij en vond ik onder andere deze twee niet direct heel bevredigende ‘antwoorden’:

De Dikke van Dale: re•a•li•teit (de; v; meervoud: realiteiten) 1 werkelijkheid

Is dat niet gewoon een synoniem?

En de volgende, het alwetende orakel; Wikipedia: “Het begrip werkelijkheid is een aanduiding voor de wereld, waarin we leven, en is verwant aan de begrippen “realiteit” en het bestaan. Dit begrip is een heel elementair begrip, dat evident lijkt en geen tekst en uitleg behoeft. Veel vakwetenschap gebruikt het begrip werkelijkheid ook als evident ofwel als zeer duidelijk.”

Dat ‘evident lijkt (hoor de twijfel…) en geen tekst en uitleg behoeft’ (….)

Gelukkig gaat Wiki iets verder dan de van Dale:
“…maar in de filosofie en de wetenschapsfilosofie is dit begrip omstreden”.

Top. Voer voor discussie dus. En aangezien ik tegenwoordig over een ‘leeghoofd’ bezit en daarnaast wat meer tijd heb dan een gemiddeld persoon met een baan, las ik verder.

Waarom die interesse voor dit ‘elementaire begrip’?

Ik merk dat mijn gapyear bijzonder veel motivatie geeft om niet terug te gaan naar de situatie die ik afgelopen jaar achterliet: maandag haten, vrijdag de liefde verklaren, weinig vrijheid, weinig (eigen) tijd etc. En als je daar over begint (‘klaagt’), de dooddoener naar je hoofd geslingerd krijgt: “Tja, that’s live, dat is de realiteit.” Daarom: kun je, je eigen realiteit realiseren? En zo ja. Hoe dan?

Immanuel Kant

Omdat de wetenschap (tot dit stuk van de blog) de kous af doet met: realiteit = een elementair begrip, dus behoeft dit geen verdere uitleg, wendde ik mij tot de filosofen. En in het speciaal de hersenscheten van Immanuel Kant. Een Duitse filosoof die op zijn 50ste pas zijn belangrijkste inzichten verkreeg. Daarom, maak je geen zorgen als je reeds de 30 bent gepasseerd en jouw persoonlijke verlichting reikt nog niet verder dan dat je nu toch echt te oud bent om met huisgenoten van 22 samen te wonen. Jouw tijd komt nog wel.

Terug naar Kant en wat hij heeft te melden over het zogenaamd elementaire begrip ‘realiteit’.
Kant zegt: “Wij mensen leren de wereld in eerste instantie kennen door dingen en fenomenen in onze leefomgeving te bekijken en te ervaren. En ons aangeboren menselijke verstand zorgt vervolgens voor een specifieke interpretatie van deze waargenomen werkelijkheid”.

In gewone mensentaal: de manier waarop wij de wereld waarnemen wordt vormgegeven door ons verstand.

Nou, de uitkomst van de Amerikaanse verkiezingen ook gelijk verklaard. Gebrek aan verstand + een waargenomen (subjectieve) werkelijkheid = President Evil.

Realiteit = subjectief

Maar dat is niet alles wat Kant te melden heeft over de realiteit. (Sorry je moet hier even doorheen, pinky swear dat je er niet dommer van wordt). Kant betoogt dat volledige objectieve kennis voor de mens onbereikbaar is. Want: wij hebben allemaal een andere bril op (roze, zwart, grijs) waarmee we naar de wereld kijken en dat levert diverse interpretaties op. Resultaat: de realiteit = subjectief en voor iedereen anders. Dus, de volgende die zegt: “Dit is de realiteit, die heb je te accepteren”, zeg jij: “Dat is een behoorlijk subjectief statement.”

Een voorbeeld

Bij mijn laatste werkgever had ik een keer een training (één van de velen). Alle deelnemers in de groep werden naar buiten gestuurd (we verbleven in een prachtig omgebouwd klooster) om de omgeving in ons op te nemen en op te schrijven wat we waarnamen. Één van de deelnemers had het volgende opgeschreven: boom, gras, grafsteen, klooster, hond met bal. Een ander: warmte van de zon op mijn huid, kinderen in de verte die je hoort spelen, de geur van nat gras. Exact dezelfde omgeving, compleet andere waarneming. Een heel ander gevoel en perceptie van de ‘werkelijkheid’. Dat is ook waarom je uit een vergadering kan weglopen met een vreselijk gevoel en een ander fluitend richting de koffie automaat loopt.

Iedereen leeft in zijn of haar eigen realiteit

Dus, hoe we de wereld ervaren is voor iedereen anders. Iedereen kent een andere werkelijkheid. De realiteit is subjectief. En niet alleen de wetenschapsfilosofie betoogt dit. Ook één van de godfathers van de natuurkunde, Albert Einstein, zegt: “Reality is merely an illusion, albeit a very persistent one” (de werkelijkheid is louter illusie, maar wel een hardnekkige). Einstein gaat verder: “Alles is energie. Zo simpel is het. Koppel frequentie van de realiteit die je wilt (visie, gedachten, emoties) en dat is wat je zult krijgen. Het is niet anders.Dit is geen filosofie. Dit is natuurkunde.

De filosofie & natuurkunde heeft gesproken: realiteit = subjectief & realiteit = maakbaar.

Ok, leuk dat relaas van je, maar hoe dan?

Nou, we hebben zoiets als een eigen wil. En die kan enorm krachtig zijn als je maar over genoeg motivatie beschikt, als je maar echt gelooft in het creëren van een nieuwe werkelijkheid (voor jezelf). Ik denk dat Greenpeace en diverse andere charitatieve instellingen het allang hadden opgegeven als zij niet echt geloofden in het kunnen realiseren van een betere wereld.

En goed denken in termen als oorzaak en gevolg. Door keuzes (oorzaken) te maken met je volle verstand kun je de realiteit realiseren die jij wilt (gevolg). Als je nog een puber bent heb je een excuus. Dan is die grote grijze massa hersenen nog niet geheel in staat om altijd maar je ‘verstand’ te gebruiken en de consequenties van je daden te kunnen overzien. Maar op latere leeftijd zijn we koningen geworden om ons kop in het zand te steken omdat we oorzaak & gevolg niet willen zien. Zonde, want daardoor maken we ons leven zo onnodig ongezellig.

En als laatste: onderschat nóóit de kracht van je eigen gedachten in het kunnen realiseren van je nieuwe werkelijkheid. Wetenschap heeft aangetoond dat krachtige gedachten (positief/negatief) direct je immuun systeem kan beïnvloeden, denk aan het placebo effect, een Iron Man uitlopen/zwemmen/fietsen terwijl je eigenlijk lichamelijk niet meer kan, trekken je gedachtes je over de streep, of mensen die zonder een centje pijn op een spijkerbedje kunnen liggen.

Samenvattend voor het creëren van een betere realiteit moet je:

  1. Bewust(er) nadenken over oorzaak & gevolg;
  2. Je verstand gebruiken;
  3. Sterke wil ontwikkelen (motivatie);
  4. Keuzes maken (de juiste);
  5. De kracht van je eigen gedachten niet onderschatten;
  6. Tegen je oude realiteit zeggen: dikke doei!

…Wat je niet moet doen:

  1. Een passieve houding aannemen in het leven. En/of alles laten afhangen van de keuzes van een ander (bijvoorbeeld in een relatie);
  2. Kretologie als: “Je moet je lot accepteren” aannemen als zoete koek en je daarbij neerleggen. Dat is de grootst mogelijke onzin die er bestaat. Dat is zojuist hierboven filosofisch en op natuurkundige wijze weerlegd;
  3. In de slachtofferrol kruipen, jezelf zielig vinden en het probleem (bijna) altijd bij anderen leggen. Ja maar, omdat zij zo doen kan ik niet… Stop daarmee. Subiet!;
  4. Bang zijn voor verandering;
  5. Focussen op dingen die je toch niet kan veranderen.

Tot slot

Het begrip de realiteit, lijkt wel (onterecht) verweven met de status quo die wij met onze maatschappelijk geaccepteerde normen & waarden hebben neergezet. En zodra je afwijkt van deze status quo (door bijvoorbeeld een gapyear te nemen) plakken we er een label op: “ja maar zij leeft nu in een bubbel, ja maar dat leven van hem is natuurlijk verre van de werkelijkheid.” Dus misschien dat ik straks nog een jaartje lekker niet ‘echt’ ga werken omdat mijn huidige realiteit me wel bevalt. En de eerste die zegt: “jeetje, kind moet jij niet eens weer terug naar het ‘echte’ leven?” Die krijgt een corrigerende preek.

Hulp nodig bij het realiseren van jouw nieuwe realiteit? Lees dan de driedelige blog over het creëren van je eigen businessplan.

Vind je dit interessant? Of denk je dat iemand hier wat aan heeft? Deel deze blog : – )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *