Volgens oud Chinees gebruik

Categories Verhalen
manieren, Chinees, chinezen, vies, toerist, tourist, toeristen, reizen, spugen, rochel, lawaai, selfie, camera, asociaal

“Wat is de definitie van beschaving?” Vraag ik mij dikwijls af wanneer Chinese toeristen (het zijn echt bijna altijd Chinezen) ons pad kruisen. Waar is de finesse en welgemanierdheid gebleven van de afstammelingen van één van de oudste beschaving ter wereld? Dat fijne porseleinen theeservies (hebben ze dat echt zelf gemaakt?). Dat prachtige kunstzinnige geschrift (copyChina?). De keizerlijke dynastieën (een mythe?). Want zie ik daar nu echt diezelfde oude, keurig geklede meneer zijn jongeheer uit zijn pantalon trekken te midden op de parkeerplaats omdat hij weigert 50 eurocent te betalen voor het toilet?  

We zijn inmiddels een tijdje aan het reizen. En telkens weer doet een aantal exemplaren van dit volk mij wensen om te kunnen teleporteren. Met name wanneer een bus vol met selfiesticks gewapende noodle-machines op ons af komt. Laat mij een paar gebeurtenissen schetsen van het afgelopen jaar.

Gebeurtenis I – Dieren, dat zijn toch slechts bewegende organismen?

Vandaag varen we over de prachtige blauwe wateren van de Suluzee. Zojuist hebben we in niet verstaanbaar Engels van onze tourguide vernomen dat we aan land gaan op één van de mooie idyllische eilandjes. Rondom dit eiland vind je prachtig koraal en zwemmen de mooiste vissen. Houden zo.

Bij ons aan boord zit ook een aantal Chinezen, waaronder opa de kettingroker, zijn dochter en kleindochter. Zodra ze met hun knaloranje zwemvesten (Chinezen kunnen niet zwemmen) en identieke Crocs op de steiger staan, beginnen dochter en moeder stukjes brood in het water te gooien naar de visjes. De kleine meid vindt het fantastisch en kirt er op los. En dan, ineens begint de in Hello Kitty gehulde koter het op een krijsen te zetten. Want: brood=op.

Dus wat doet opa, die net zijn vijfde sigaret in tien minuten tijd dooft? Die raapt de stompjes op, geeft er een paar aan de kleine jankbal waarvan het snot ondertussen over Kitty heen druipt en gooit ze ‘hoppa’! Zo in het water: vissenvoer! Op dat moment wordt alle door mijn ouders meegegeven welgemanierdheid subiet overboord gegooid en volgt er een waterval aan reeds uitgeroeide ziektes uit mijn mond. Opa begint mij hard uit te lachen, haalt zijn schouders op en steekt nog een peukie op.

Gebeurtenis II – Manicure

We zijn lekker uit eten. Omdat we helemaal klaar zijn met klooien in gemeenschappelijke keukens van hostels, waar de messen zo bot zijn dat er nog geen overrijpe avocado mee kunt doorklieven en de pannen zo versleten zijn dat je acht eieren nodig hebt voor je omelet, omdat er zes aangekoekt op de bodem van de pan achterblijven.

Nadat ons voorgerecht is afgeruimd in het knusse restaurant, waar de jazzmuziek zachtjes op de achtergrond te horen is, zie ik hem binnen komen wandelen: de Aziatische toerist. Joggingbroekje aan, rugzakje op en Ipad in de linkerhand. Op zich niets aan de hand zou je zeggen. Ware het niet dat hij een boer laat alvorens hij gaat zitten, zijn rugzak open ritst en er een schaar uit haalt, type handenarbeidlokaal.

Op dat moment heeft hij mijn volle aandacht. Ons heerlijk uitziende hoofdgerecht wordt ondertussen geserveerd. Maar in plaats van te watertanden van al dit smakelijks voor mijn neus verdwijnt mijn trek als sneeuw voor de zon.

Ik weet niet waarom, maar dikwijls tref ik Aziatische mannen met abnormaal lange vingernagels. Vooral die van hun pinken (iemand enig idee?). En zo ook onze buurman die begonnen is aan een manicure te midden in het restaurant. Je kunt de stukken DNA nog net niet horen vallen. Maar op het zojuist smetteloze witte tafelkleed liggen inmiddels een stuk of vijf vingernagels. En zonder enige vorm van gêne of besef dat het halve restaurant met walging naar zijn tafel kijkt gaat hij lekker verder met het kortwieken van het dode weefsel aan hand nummer twee. Ik vraag die avond voor het eerst van mijn leven om een doggybag.

Gebeurtenis III – Rochel

We hebben kaartjes gekocht voor één van de mooiste treinritten ter wereld. Iedereen heeft een  coupé- en stoelnummer. Een wat ouder Brits echtpaar stapt in, we groeten elkaar en alles is op dat moment in harmonie. De vogels kwetteren vrolijk, het landschap is prachtig groen en de druppels dauw liggen nog op de bladeren. Rust… In de coupé zijn nog behoorlijk wat lege stoelen. Ik kijk op mijn horloge; over één minuut vertrekt de trein, dus waarschijnlijk hebben we de coupé, samen met het Britse echtpaar, voor onszelf. Dit wordt ultiem genieten!

En dan, net voordat er op het fluitje wordt geblazen komen de laatste passagiers druk pratend binnengewandeld, gewapend met een enorm assortiment Nikon camera’s, inclusief joekels van lenzen, selfiesticks en tassen vol heftig geurend voedsel: Chinezen. Ik sla een kruisje terwijl de trein al piepend in beweging komt. Ook de immer beleefde Britten zie ik wat nerveus naar het gezelschap kijken.

Nog geen vijf minuten onderweg en er zijn al 134 foto’s geschoten, 56 selfies genomen en de tas met een niet te definiëren voedselpakket is geopend. Och man, die lucht. Er had net zo goed een visafval verwerkingsbedrijf in het midden van de coupé kunnen staan. En dan begint er een kakofonie aan geluiden: Slurpen, smakken, boeren. Jong, oud, man, vrouw maakt allemaal niet uit, iedereen produceert onsmakelijke geluiden. Dan denk je:  “Nou, erger kan het niet worden, oordoppen in, laatste CD van de Tuinen op en naar buiten staren, toch?”

Totdat je oma haar hoofd naar achter ziet bewegen, haar neus hoort ophalen en je weet het. Je moet eigenlijk je hoofd afwenden, maar je doet het niet, je kunt het niet. En daar vliegt het door de lucht. De immense klodder bejaard slijm. En in slowmotion zie je de grijze sputum naast je linker Allstar neerkwakken. Ik kijk Sven aan terwijl hij ook een kruisje slaat.

Toeristen opvoedkunde

En geloof mij. Dit waren niet de enige momenten dat ik wilde kunnen teleporteren… Het is niet voor niets dat de ‘China National Tourist Administration’ dit prachtige handboek voor de reizende Chinees heeft gefabriceerd. Zeker het doorheen scrollen in je koffiepauze waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *