Geladen Pistooltjes

Categories Verhalen
Gapyear, tussenjaar, breekjaar, reizen, reis, ontwikkelen, burnout, ideeën, ontslag, werk, werken, investeren, leren, budget, sabbatical, ,

We zijn in Nicaragua, San Juan Del Sur. Een fijn kustplaatsje met oneindig veel surfmogelijkheden en Spaanse taalscholen waar ook wij een potje Español proberen te habla’en. Doodvermoeiend. Ik voel me net zes jaar oud door de memory kaartjes voor mijn neus met woordjes zoals: zwart, wit, buiten, binnen. Bijgestaan door plaatjes van een vogeltje binnen in zijn huisje en buiten zijn huisje. Na een week infantiel, doch effectief onderricht vindt Sven dat het tijd is voor mannen dingen. Een cross motor. En ik mag achterop.

Helmpjes op

Lekker een stukje cruisen op de brommert in Nicaragua. Met het type enthousiasme zoals alleen een man dat kan hebben met iets mechanisch, buigt hij zich over zijn ‘baby’ voor die dag heen. Ik moet toegeven het was best een tof apparaat. Handgeschakeld. Ofwel kansloos verhaal met mij aan de gashendel, want geen idee hoe dat werkt. Helmpjes op, Sven schakelt het apparaat in z’n eerste versnelling en we rijden de weg op. En dat ging ongeveer zo: Na één bocht met een hellingshoek van 60 graden, één rotonde waarvan de eigenschap ‘rond’ compleet wordt genegeerd en een drempel die dienst doet als skischans, zitten er twee mensen met compleet tegenovergestelde emoties op de knalrode tweewieler.

Checkpoint

In Nicaragua zijn er regelmatig militaire checkpoints. Dit vanwege veel illegale migranten uit Afrika. Meestal kijken de militairen even het busje in en scannen ze op huidskleur. Heb je een erg donkere huidskleur dan mag je, je paspoort laten zien. Zo zat er een Franse toeriste bij ons in de auto met haar roots in Senegal die als enige haar paspoort moest tonen (…).

Serieus speelgoed

We vervolgen onze route. Na 45 kilometer komen we op een kruispunt, met een treurig bushokje in de berm. Bij het met golfplaten bedekte hok staan een stuk of zeven militairen, inclusief volautomatische wapens van het kaliber M16. Serieus speelgoed. Serieuze eigenaren. Aan de overkant staat een dubieus café met een hoop dronken mannen voor de ingang. Het is tenslotte al tien uur in de ochtend. Verder is er niets in de wijde omgeving te bekennen, behalve stof, asfalt en een bord waarop staat: San Juan Del Sur 45 kilometer.

Elke auto die passeert moet stoppen. En iedereen moet zijn of haar paspoort laten zien. Ik denk: “KAK! Die van ons liggen nog in de homestay!”

Prodentsmile

Stop! Geeft één van de jongens, met een rifle om zijn nek, aan. We lachen lief en proberen wat smalltalk in het Spaans. Dit wordt al snel gênant, gezien het feit ons Spaans nog op het niveau memory kaarten bedrukt met vogelhuisjes staat. Hij vraagt naar onze papieren. Rijbewijs? Check! Motor papieren? Check! Paspoort? We laten de kopieën van ons paspoort zien. Hij pakt het velletje aan alsof schurft er bezit van heeft genomen. Kijkt naar ons, we staan als twee imbecielen te auditeren voor een Prodent reclame, kijkt vervolgens naar zijn meerdere, waarop tussen hen gecommuniceerd wordt zonder één woord te spreken, zonder één wenkbrauw te bewegen. Hij kijkt ons aan en heeft slechts één ding te melden: “No”.

Integer?

In Azië ga je dan gewoon gelijk over tot onderhandelen over het omkoop bedrag met oom agent. Je geeft de man in uniform met een integriteitsgevoel van Rijkman Groenink een eurootje of tien, knipoogt met een ‘krijg de klere’ blik, hij knipoogt terug met een ‘zo rollen we hier’ blik, en vervolgens mag je verder. Dit werkt echter niet bij deze rechtschapen gasten. Erger kun je ze niet beledigen. Deze jongens zijn enorm trots op wie ze zijn, wat ze doen en corruptie is uitgesloten.

Gapyear, tussenjaar, breekjaar, reizen, reis, ontwikkelen, burnout, ideeën, ontslag, werk, werken, investeren, leren, budget, sabbatical, ,

Pasaporte original

Dus zijn we overgeleverd aan de genade van deze mannen in het groen. “Ga je ‘pasaporte original’ maar halen.” zegt hij. “Euhm, we komen uit San Juan del Sur! Dat is 45 kilometer verderop!” “Nou en?” spreekt zijn linker wenkbrauw. Zuchtend bestijgen we onze motor weer, als hij zegt: “No! Zij blijft hier!” “Sorry? Por que?” “Daarom…”.

Slechte film

Laat mij nog éénmaal de vrouwvriendelijke omgeving schetsen. Op links zeven mannelijke militairen met zwaar geschut, op rechts een café vol lamme (en op dat moment in mijn ogen, geile) testosteron bommen, en een met golfplaten bedekt bushokje. Verder helemaal nada. Er schoten een paar bijzonder slechte filmtitels door mijn hoofd.

Mijn vriend legt een hand op mijn schouder en spreekt de legendarische woorden: “Schat, maak je geen zorgen, je bent nooit ergens veiliger geweest dan bij deze gasten en hun geladen pistooltjes”. Uitstekende woordkeuze.

De militairen worden ongeduldig en gebaren dat Sven moet vertrekken. Hij belooft heel hard te rijden. Met de heenweg nog vers in mijn geheugen twijfel ik daar geen moment aan.

Ik ben er niet…

Daar zit ik dan, op mijn Havaianas, in het bushokje. Groen rugzakje vastgeklemd op schoot, zonnebril op, petje laag op het hoofd en een paar M16’s die nonchalant voor mijn hoofd heen en weer bungelen.

Er stopt een bus. De conducteur ziet mij zitten en komt met Nicaraguaanse swag naar mij toe gewandeld. “Hola chica!” Of ik niet mee moet? Hij komt naast mij zitten. En er komt een lucht uit zijn gaffel, waar je onkruid mee kan verdelgen. “Nee, ik hoef niet mee” antwoord ik. Wat ik hier dan doe? vraagt hij. “Ik wacht op mijn vriend”. “Dat zeggen ze allemaal”, lacht hij. Of ik wat te doen heb vanavond? Serieus? Ik bedank hem vriendelijk voor het galante verzoek en hij wandelt beledigd terug naar de bus. Gast, wat denk je zelf?

Twintig minuten na dit ongemakkelijke moment in deze toch al bijzonder ongemakkelijke situatie, stopt er een auto waar snoeiharde salsa uit klinkt. De inzittenden zijn vier gasten. Of ik een lift wil? “Ja joh, tuurlijk en dan gelijk naar jouw huis toch?”.

Ook een aantal mannen in het café aan de overkant, begint het op te vallen dat die Gringo chica al erg lang in het bushokje vertoeft. Gelukkig blijft het bij kus handjes, knipogen, en wat onverstaanbare dronkenmanstaal.

Cinco minutos

De militair die om onze originele papieren vroeg komt wijdbeens op mij afgestapt, handen op zijn kogelvrije vest. Gaat zwijgend naast mij zitten en zegt een minuut lang niets. De horror. Dan vraagt hij met een ondertoon die ik niet kan definiëren: “Die vriend van jou blijft wel lang weg hè?”

“Wat bedoel je hier mee?” Vraag ik. “Hij blijft lang weg…” zegt hij weer. Soldaat, wat is er met je social skills? Je ziet toch dat ik me hier verre van gemakkelijk voel op dit treurige stukje aarde?

Hij tikt op zijn horloge, zegt: “Cinco minutos” en wandelt weer wijdbeens weg. Alsof God mij hoorde smeken, zie ik in de verte een stofwolk. Te midden van de stofwolk een rood stipje met daarop een jongeman, inclusief hipsterbaard, voorovergebogen als Valentino Rossi himself op hoge snelheid naderen.

Nadat drie van de zeven legerboys onze paspoorten velletje voor velletje hebben geïnspecteerd mogen we eindelijk verder.

Even twijfel ik nog of ik zal vragen om een foto met hen en de geladen pistooltjes. Maar ik betwijfel of die ooit het plakboek bereikt.

1 thought on “Geladen Pistooltjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *