Heb je het tegen mij?

Categories Verhalen
Gapyear, tussenjaar, breekjaar, reizen, reis, ontwikkelen, burnout, ideeën, ontslag, werk, werken, investeren, leren, budget, sabbatical, ,

Dag mevrouw, waar gaat u heen vandaag? U bent nogal druk aan het typen zeg! Verschrikt kijk ik op vanachter mijn laptop en tuur om mij heen. De jongeman tegenover mij gezeten in de coupe heeft het echt tegen mij. Shit, echt geen zin in.

Ga je haar wassen

Snel en onbewust scan ik hem. Geschatte leeftijd begin 30, middellang haar, wat nodig aan een wasbeurt toe is, zeer wijde spijkerbroek met rafelige randen, grote slobbertrui van waarschijnlijk één of andere metal band gezien het opgedrukte lettertype, schorre doorrookte stem en nu rolt ie ook nog een jointje, het is tenslotte al 08:00 uur. Scan afgerond, oordeel: rare vogel, wij hebben niets gemeen, laat me met rust, voelt oncomfortabel, wie praat er überhaupt nog met vreemden anno 2015?

Kletskous

Hij denkt hier echter anders over en ratelt lekker door. Vraagt naar wat ik doe, waarop ik beleefd (gereserveerd) antwoord geef. Niet in de verwachting dat hij hier ook maar iets van begrijpt. Maar hij is bijzonder geïnteresseerd, snel van begrip en stelt verbazingwekkend intelligente vragen. Ik moet mijn oordeel bijstellen. Toch voel ik mij ongemakkelijk met al de medereizigers om ons heen. Ook al zitten ze voorovergebogen in hun Metro, lezend over Georgina Verbaan haar vermeende borstvergroting.

De trein naar Roosendaal

Waarom voelt dit eigenlijk ongemakkelijk? Vanwege zijn trui in combinatie met mijn kantoor outfit? Omdat hij en ik vreemden van elkaar zijn? Ik vraag aan hem wat hem zo vroeg op de been brengt (hij blijf mij overigens continue met ‘mevrouw’ en ‘u’ aanspreken). Alwin is op weg naar zijn moeder in Roosendaal die Alzheimer heeft. Mevrouw, zegt hij, elke woensdag pak ik het treintje naar haar, vind ik belangrijk. Ze woont in zo’n tehuis weet u. Is niet meer veilig voor haar om op haar eigen te wonen, gaat niet goed anders, weet u wel. “Weet ze nog wie je bent?” vraag ik voorzichtig. “Ja gelukkig wel” antwoordt hij, “maar dat komt ook omdat ik altijd haar hand vasthoudt en zeg dat ze de beste moeder ter wereld is”. Ik betrap mijzelf erop dat ik dat niet vaak genoeg tegen mijn eigen moeder zeg.

Herinneringen

“Vandaag is het een bijzondere dag”, vervolgt Alwin, “want ik ben jarig”. Ik kijk naar de grote Lidl shopper tussen zijn voeten ingeklemd. Die blijkt helemaal vol te zitten met spullen om voor de hele verdieping in het tehuis van zijn moeder appeltaarten te bakken. “Mijn moeder bakte altijd verse appeltaarten voor mijn verjaardag” zegt hij. “Ik hoop gewoon dat de geur haar een fijn gevoel geeft en herinneringen oproept weet u”.

Pollepel

We rijden station Utrecht Centraal binnen, waar ik eruit moet. Ik race niet door naar de roltrap zoals gewoonlijk, maar blijf staan op het perron en zwaai hem uit. Hij zwaait vrolijk terug met een pollepel in zijn rechterhand. Terwijl de trein langzaam wegrijdt op weg richting het zuiden loop ik al glimlachend tussen de chagrijnige mensenmassa door. Waarbij het een missie lijkt van een ieder elk contact met vreemden te ontwijken.

Kom niet in mijn aura

Ik denk nog wel eens aan Alwin nu ik op reis ben. En dan moet ik weer glimlachen. Om mijzelf, omdat ik net als velen zo lekker krampachtig kan reageren op mensen die je niet kent en ineens tegen je beginnen te praten. Omdat we gelijk een oordeel klaar hebben. We vaak op basis van uiterlijk bepalen of we iemand toelaten in onze aura. Is het omdat we bang zijn beoordeeld te worden door ons ‘eigen soort’? Dus dat wij oordelen zodat wij niet zelf (negatief) beoordeeld worden?

Een ‘Alwinnetje’

Maar op reis doe ik geregeld een ‘Alwinnetje’. Soms zit er iemand tussen die nogal schrikt en om zich heen kijkt of ik het echt tegen hem / haar heb. Maar meestal loopt het uit op fantastische gesprekken met onbekenden. Gesprekken die ertoe leiden dat je ineens dagen met elkaar optrekt. Bijvoorbeeld die keer dat we twee toffe meiden tegenkwamen in Santiago (Chili) en we na een middagje wijnen besloten een appartementje te delen elders in Chili. Zie je het al voor je? Je komt een paar mensen tegen in de kroeg op vrijdagavond, het klikt en iemand stelt voor het volgende weekend met zijn allen een weekend weg te gaan. En als we niet met die gekke Argentijn in gesprek waren geraakt dan had onze eerste asado (Argentijnse BBQ die rond 23:00 uur begint met alleen maar vlees) bij zijn moeder thuis in Buenos Aires niet op de planning gestaan.

Geen oordeel

Zonder oordeel je te laten verrassen door de (levens) verhalen van mensen. Enorm te lachen, ontroerd te raken en te leren met een groep nieuwe ‘vrienden’ met allemaal een compleet andere achtergrond, opleidingsniveau, beroep, uiterlijk, leeftijd en verleden.

Geconditioneerd gedrag

Waarom is dat op reis zo makkelijk? Omdat we volgens ome Maslow na verloop van tijd behoefte hebben aan interactie met anderen? Omdat niemand je zogenaamde sociale status (her)kent door de mix aan culturen? Omdat iedereen er op reis toch hetzelfde uitziet met bruine afritsbroeken? Omdat we ons geconditioneerd gedrag van thuis loslaten waarmee we snel een oordeel klaar hebben op basis van uiterlijk voorkomen van anderen?

Zonde! We ontnemen onszelf de mogelijkheid hele interessante ontmoetingen te laten gebeuren. Laat dat korte awkward momentje de volgende keer maar gebeuren : – )

7 thoughts on “Heb je het tegen mij?

  1. Mooi Jorieke!! Als je wat ouder bent (zoals ik ) en er een behoorlijk eindje “leven” op hebt zitten, dan heb je, als het goed is, levenservaring, zoals dat zo mooi heet. Wat jij hier schets is voor mij zo herkenbaar en ik noem dat altijd “ontmoetingen onderweg”. Prachtige, leuke, ontroerende ervaringen met mensen die ik “onderweg” tegen kwam hebben mede mijn leven en de visie op het leven vorm gegeven. Openstaan voor de ander, dingen delen, luisteren, leren, het maakt het leven zoveel rijker. Mooi als je daarvoor openstaat! Dikke kus, Leni

  2. Ik lig rollend op de keukenvloer. Wat hou ik toch van jouw kijk op de wereld, en de manier waarop jij dit weet te beschrijven. Misschien dat ik je daarom ook wel zo’n topper vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *