Waarom ik besloot een gapyear te nemen en te gaan reizen

Categories Persoonlijke ontwikkeling, Proces
gapyear, reizen, burnout, gap year, burn out, oplossing, tussenjaar, werk

Hoe het mij uitermate begon tegen te staan dat de 40-urige werkweek mijn leven bepaalde, er geen ruimte in mijn hoofd meer leek voor andere zaken naast werk, en de nieuwsgierigheid naar zoveel meer uithoeken op deze aarde deed doen besluiten weet je wat? Ik zeg mijn baan op, neem een gapyear en ga op reis.

Burgertrut

“Dames en heren, de intercity naar Roermond en Maastricht van zeven uur dertig heeft een vertraging van ongeveer één kwartier, ik herhaal de intercity naar Roermond en Maastricht van zeven uur dertig heeft een vertraging van één kwartier.” Ik kijk om mij heen en zie de reeds chagrijnige hoofden op een schaal van één tot tien zeker richting een negen gaan. Ik zucht en bel de secretaresse dat ik te laat ben voor de meeting van acht uur.

Hier had ik mij sowieso al vreselijk op verheugd het hele weekend. Acht uur? Ga je lekker? Alleen maar omdat collega X, zo’n burgerlul is zonder leven, en die kwibus vond dat dit echt het enige moment was om samen met het hele team ‘de neuzen in dezelfde richting te krijgen’. Om daarna met dezelfde persoon een ‘bila’ te hebben (over hetzelfde onderwerp natuurlijk…). Ik wandel de roltrap af richting de AH to Go op mijn best wel knellende pumps waarna ik mijn volle stempelkaart inlever voor een gratis slappe bak pleur. Wat een leven. Wat een burgertrut…

Tot hier en niet verder

Die middag hoor ik dat een collega door een burnout getroffen is en voorlopig niet meer op kantoor komt. Ik tel op mijn vingers na de hoeveelste persoon dit is in het afgelopen half jaar die ik ken welke nu compleet uitgeblust thuis zit. Nummer vijf? Misschien al wel zes. Terwijl ik op mijn ergonomisch verantwoorde kantoorstoel aan mijn verstelbare bureau zit, dwalen mijn gedachten af naar vorig jaar.

Vorig jaar was het mijn voormalige manager die mijn naam noemde in het teamoverleg, Jorieke zit er even door heen en komt voorlopig niet meer op kantoor. Ik heb te doen met mijn collega. En tegelijkertijd merk ik dat ik heel boos ben. Boos, omdat het tegenwoordig bijna ‘normaal’ is dat (jonge) mensen compleet afgebrand met hartkloppingen en allerlei bijkomende ellende op de bank zitten.

Is dit het nou?

So what happened? Long story short. Ik werkte mij uit de naad, wilde alles heel erg goed doen, deed veel te veel, maar ervoer ook een enorme druk dat er veel van mij geëist werd en (het belangrijkste) kwam er achter dat ik doodongelukkig was in de omgeving waar ik werkte. Ik gaf ongelooflijk veel energie maar kreeg nergens energie voor terug. Dan gaat het kaarsje uit kan ik je vertellen.

‘Gelukkig’ was ik er op tijd bij (geen burnout, maar tegen het randje) en nam ik aan de hand van een fantastische coach, een groot aantal uren zelfreflectie, heel veel slaap en een dosis sporten het besluit om een andere baan te zoeken. En zo geschiedde. Maar ondanks deze fantastische job die ik wist te bemachtigen steeg het alom bekende millenials gevoel: is dit het nou?

gapyear, reizen, burnout, gap year, burn out, oplossing, tussenjaar, werk

Een westerse gewoonte cadans

Wat mij steeds meer begon te verbazen was de gedweeheid waarmee ik accepteerde dat ik vanaf mijn vierde levensjaar in metro lijn “sociaal verwachtingspatroon’, was gestapt. En nooit een tussen halte had gepakt om boven de grond te koekeloeren hoe het er daar aan toe ging. Om van een afstandje te bekijken wat ik nu eigenlijk allemaal aan het doen was. Of ik echt bezig was met wat ik belangrijk en leuk vond. Mijzelf af te vragen: ben ik aan het leven of beweeg ik comfortabel mee met de rest van de wereld? Want zo voelde het waar ik in (vast) zat, een ‘westerse gewoonte cadans’.

Waarvoor doe ik het?

Ik vond het maf dat ik vanaf mijn vierde levensjaar op de kleuterspeelzaal werd gedropt. Om vervolgens acht jaar lang elke maandagmorgen in een kringetje te zitten. Waarop een CITO toets bepaalde of ik capabel genoeg was om het ‘te maken in het leven’. Welke kinderhater heeft dat (achterhaalde) gedrocht ooit bedacht?

Op basis van deze uitslag begaf ik mij zes jaar lang elke dag naar de middelbare school om vervolgens een rood, wit, blauwe vlag, inclusief volgekalkte Eastpack en apetrotse ouders te aanschouwen. En toen? Het uitzoeken van een universiteit voor een degelijke academische opleiding. Dit zodat ik later in aanmerking zou komen voor een fijne baan in het oh zo begeerde bedrijfsleven.

Maar… na het einde van al dit zwoegen, diverse stages en weet ik wat voor extra curriculaire activiteiten,  mocht ik mij gelukkig prijzen dat ik uit al die sollicitanten was gekozen voor DE baan die mij die lekkere hypotheek zou gaan bezorgen. De baan waarbij ik elk jaar een dikke salarisverhoging zou krijgen en zo voor later kon gaan sparen. Sparen voor de toekomst! Zodat ik dan uiteindelijk al dat gespaarde geld kan uitgeven aan de medische kosten van mijn artrose heup en bridge clubje op maandagochtend.

Schijnzekerheden

Deze hele metrolijn staat mijns inziens met name in het teken van het ontwikkelingen van je professionele loopbaan. Je carrière. Het verzekeren van een aangenaam pensioen. Alles voor later, alles voor (schijn)zekerheden. Maar staat hij ook in het teken van echt ‘leven’? Dat keurslijf, anderen die voor mij bepalen hoe mijn dagindeling eruit ziet, wanneer het weekend is, hoeveel vakantiedagen ik krijg, hoeveel vrije dagen ik achtereenvolgens op mag nemen om op vakantie kunnen gaan, hoe laat ik achter mijn bureau moet zitten etc. Dat keurslijf, dat begon mij steeds meer te storen.

Cambodja, Otres Beach, gapyear, reizen, tussenjaar, burnout voorkomen, workshop, strand, vakantie, wereldreis, bestemming kiezen

Het is 2016, geen 1800

Mijn baan vond ik leuk, maar de 40-urige werkweek compleet achterhaald en irritant. Waarom bestaat deze traditionele werkweek nog? Waarom accepteerde ik dit? Was het het uit gewenning? Waarom moest ik eigenlijk werken van negen tot vijf, terwijl het bedrijf waarvoor ik werkte geen productiebedrijf was? Er is geen wetenschappelijke onderbouwing voor dit feit.

Het is puur omdat ene Robert Owen sinds 1817, gedurende de Industriële Revolutie, pleitte voor een acht uur durende werkdag in plaats van twaalf. Dus vanwege deze, ruim een eeuw geleden doorgevoerde standaard om fabrieken zo efficiënt mogelijk te laten werken, sleepte ik mij samen met andere uitermate ongelukkig uitziende forenzen elke dag naar kantoor. Dit om daar ten minste acht uur door te brengen. Ridicuul.

Op vrijdag was ik behoorlijk uitgeblust en het liefst wilde ik om tien uur naar bed maar hey TGIF! Het ‘echte’ leven stond voor de deur. Hoppa, binnen 48 uur zoveel mogelijk leuke dingen doen met mensen om mij heen die ik echt leuk vind en liefheb. In plaats van mijn collega’s waar ik meer tijd mee door bracht dan met familie & vrienden. Typisch, niet?

Het is niet voor niets dat Zweden aan het verschuiven is naar een zes uur durende werkdag. Waarom? Een verbeterd sociaal leven, gezondere inwoners en meer gefocuste werknemers. Overall, een gelukkiger mens. Ik pleit er graag voor dat Mark en consorten zich hier eens over buigen.

Ruimte

Afijn, doordat ik mijzelf lekker bezighield en wanneer het weekend aanbrak ik dit wilde vieren door in de lampen te hangen, uit eten te gaan en gezellige dingen te doen met vrienden of familie, was het zondagmiddag voor ik er erg in had. En check, daar stond de bloody Monday wederom voor de deur. Ik had, en kon niet genoeg ruimte scheppen in mijn hoofd om echt na te denken over wat ik nog meer wilde dan dit bekende riedeltje.

Dat nadenken over dit soort (essentiële) zaken kon ik wel tijdens vakanties. Ver weg van huis. Tijdens een reis in 2012 met zijn tweeën naar Maleisië spendeerden we onze laatste dagen op het strand van het eiland Langkawi. Tijdens de zoveelste prachtige zonsondergang fantaseerden we erover hoe fantastisch het zou zijn om voor een veel langere tijd weg te gaan. Na drie weken zijn we volledig de dagen van de week kwijt en merken hierdoor nog meer te genieten van alles om ons heen.

Dat gevoel kwam weer bovenzetten in 2014 toen we 30 dagen aan het rondreizen waren door Indonesië. Er ontstond zoveel ruimte in mijn hoofd, ruimte voor ideeën, ruimte voor reflectie en totale ontspanning. Hoe zou dit zijn na bijvoorbeeld drie maanden? Na zes? En wat gebeurd er eigenlijk met je lijf en geest als je een jaar lang kunt resetten?

gapyear, reizen, burnout, gap year, burn out, oplossing, tussenjaar, werk

Resetten in 020?

Het willen resetten en loskomen van het ‘keurslijf’ is één ding, maar dit leek mij wat lastig in mijn natuurlijke habitat. In een andere omgeving, een andere cultuur lukt dit vaak wel.

En ja, we wilden ook zo graag nog veel meer van de wereld zien. Maar dan niet op een vakantie manier. Waar we van plek naar plek hopten, om zoveel mogelijk in een relatief korte tijd te kunnen zien. We veelal toch wat meer luxe en comfort opzochten. Sneller op onszelf bleven en daarmee lastiger nieuwe mensen ontmoetten. Maar bovenal waren vakanties vaak veel zien en minder ervaren.

Het bleef knagen en we spraken er steeds vaker over om er een jaar tussen uit te gaan. Een jaar weg van huis. Een jaar weg om los te komen van gewoontes, verwachtingen, dagelijkse patronen en spullen. Van alles willen hebben /  kopen en daarmee vluchtige / tijdige behoeftes invullen naar leven uit een backpack van 60 liter. Van dingen voor granted nemen naar dankbaar zijn voor de dingen die je hebt. Echt te ervaren hoe goed je het hebt. Van alles vooruit willen plannen en met de (schijn)toekomst bezig zijn naar leven in het moment. Van onrust, drukte en stress naar ruimte in ons hoofd om ideeën te laten ontstaan, door dat we zeeën van tijd hebben om nieuwe dingen te ontdekken en te leren. Van krampachtig vasthouden aan zogenaamde zekerheden naar los leren laten. Te resetten dus.

Ga ik al deze dingen vinden, ontdekken en meemaken? Geen idee we’ll see. Maar tot op heden vier en beleef ik het mooiste jaar van mijn leven : – )

Blijf op de hoogte

3 thoughts on “Waarom ik besloot een gapyear te nemen en te gaan reizen

  1. Ik herken mezelf hier zooo in!
    Jarenlang op automatische piloot naar t werk gegaan. Burnout en bijna nog 1 tot ik besloot dat t genoeg was geweest. Bedankt voor je verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *