Het is half zeven in de ochtend, de wekker gaat. Want, ‘ergens tussen zeven uur en half acht’ worden we opgehaald om naar een volgend eiland te vertrekken in de Filipijnen. Deze tijdspanne voelt op dit uur net zoals een bericht van Bol.com: ‘Uw bestelling wordt ergens tussen acht uur ’s ochtends en één uur ’s middags geleverd’. Fijn, kan ik echt iets mee jongens…

Oeps, vergeten!

Het is inmiddels kwart over acht. Ze waren ons vergeten. Ach ja. Maar gelukkig, het busje wordt omgedraaid en ze komen ons alsnog halen. Daar is die dan. Het witte gevaarte op vier profielloze bandjes (om over een gedegen APK nog maar te zwijgen). Het busje, met elf officiële zitplaatsen, zit reeds ramvol Filipino’s. De definitie van vol in Azië verschilt nogal met die in Europa.

We blijven buiten staan en wachten rustig af. We zijn wat gewend ondertussen. De ervaring leert dat niets doen het beste is in dergelijke gevallen. Je er mee bemoeien als westerling met je ‘probleem oplossend vermogen’ is ten zeerste af te raden. Ook al heb je met jouw uitzonderlijke gevoel voor ruimtelijk inzicht die bus al drie maal opnieuw en passend ingeladen. Daarnaast wordt stampei maken over het feit dat je hier onmogelijk bij past slechts beantwoord met een (tandloze) lach.

Die lange witte

Inmiddels vindt er druk overleg plaats tussen de chauffeur en zijn rechterhand, over welke route ze moeten aanvliegen ten aanzien van de twee niet ingecalculeerde passagiers. Waaronder de westerse man (Sven) van 1 meter 92. Wij kijken gelaten toe hoe iedereen het busje uit moet. Dit alles gaat overigens zonder morren van onze medepassagiers. Het hoort erbij. Niemand kijkt hier raar of geïrriteerd van op. Ik denk even terug aan mijn tijd met de NS op een gemiddelde maandag ochtend in de spits.

Lekker knus

Alle koffers, kippen en voedselvoorraad voor het eiland staan inmiddels op straat. Van het dak komen er ineens twee uiterst smalle, zelf in elkaar gefabriceerde stoeltjes te voorschijn. Warempel, twee zitplaatsen extra! Alle bagage bindt men vervolgens ‘vakkundig’ op het dak vast met iets wat door moet gaan voor een touw. Tevens wordt één van de andere passagiers verzocht om tezamen met drie kippen op het dak plaats te nemen. Ook dit gaat overigens zonder enig protest. Met onze knieën in de nek worden wij comfortabel op de, voor Aziaten maten bestemde, achterbank geplaatst naast bijzonder geurend voedsel. Het is ondertussen kwart voor negen.

Filipijnen, reizen, vervoer, transport, reis, gapyear

 

Maar nu eerst: Basmati

Maar, we zijn onderweg! Na twee minuten rijden stoppen we resoluut. Iedereen eruit, want: ontbijt. Uiteraard, moet ook gebeuren. Anticiperend op deze vroege rit hadden wij als drie stappen vooruit denkende Hollanders zelf een ontbijtje ingeslagen de dag van te voren. Het was even aan onze aandacht ontglipt dat overal in Azië wordt gestopt om te eten. Nadat ze allen een half varken met een bak rijst hebben verorberd, het is inmiddels kwart over negen, gaan we dan echt op weg. Toch?

Likkie verf

Het is half  tien. We kijken toe hoe twee passagiers uit de bus druk in een discussie zijn verwikkeld bij een verfwinkel (waar we tien minuten geleden stopten) over een bepaalde tint rood. Nadat er uiteindelijk voor blauw wordt gekozen rijden we dan echt weg. Onder het genot van classic house deuntjes met een Aziatische twist scheuren we richting de pier alwaar de boot ons opwacht.

Oma

De boot (stel je hier overigens ook niet te veel van voor) had in theorie twee uur geleden moeten vertrekken. Nadat iedereen is ingeladen en we op de foto zijn gezet door de kustwacht, varen we weg. Wanneer we op open zee zijn, zien we in de verte een klein stipje steeds sneller dichtbij komen. Dit blijkt een heel klein bootje te zijn met iets te veel paardenkracht, twee jonge jongens en een dame op leeftijd in het midden. Deze mevrouw blijkt ook nog mee te moeten op de boot. Zie je het al voor je? Je hebt de boot naar Texel gemist en je vader brengt je nog even na met zijn speedboatje. Ik kijk om mij heen. Nope, ook hier kijkt niemand echt van op. Nadat oma op het behoorlijk deinende schip is getrokken (het arme mensje) varen we dan echt weg. Maar echt. Slechts drie uur later dan gepland staan we aan wal. Ik denk dat ik heel erg moet wennen straks in Nederland als er wordt aangegeven dat de bus om 23 minuten over negen vertrekt.

Blijf op de hoogte

1 thought on “Even proppen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *